Dyrektywy w zamówieniach publicznych to akty prawa Unii Europejskiej, które harmonizują przepisy dotyczące udzielania zamówień w państwach członkowskich, ustanawiając wspólne procedury i standardy. Podstawowe znaczenie mają tzw. dyrektywa klasyczna (Dyrektywa 2014/24/UE) oraz dyrektywa sektorowa (Dyrektywa 2014/25/UE).
Dyrektywy UE stanowią fundament europejskiego systemu zamówień publicznych, a ich celem jest zapewnienie równego traktowania wykonawców, niedyskryminacji, przejrzystości oraz uczciwej konkurencji na jednolitym rynku. Zobowiązują one państwa członkowskie do osiągnięcia określonych rezultatów, pozostawiając im swobodę co do formy i metod implementacji do prawa krajowego. W Polsce przepisy te zostały wdrożone głównie poprzez ustawę z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.
Kluczowe akty prawne w tym obszarze to: - **Dyrektywa 2014/24/UE** (tzw. dyrektywa klasyczna) - dotyczy zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, udzielanych przez instytucje publiczne, takie jak organy administracji państwowej i samorządowej. - **Dyrektywa 2014/25/UE** (tzw. dyrektywa sektorowa) - reguluje udzielanie zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych. - **Dyrektywa 2009/81/WE** (tzw. dyrektywa obronna) - odnosi się do zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa. Dyrektywy te zastąpiły wcześniejsze akty prawne (m.in. dyrektywy 2004/18/WE i 2004/17/WE) i wprowadziły zmiany mające na celu uproszczenie procedur, zwiększenie ich elastyczności oraz lepsze wykorzystanie zamówień do realizacji celów społecznych i innowacyjnych.