Obiekt budowlany to, zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania go zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W kontekście zamówień publicznych, pojęcie to może być interpretowane szerzej, jako wynik robót budowlanych lub inżynieryjnych, który może samodzielnie spełniać funkcję gospodarczą lub techniczną.
Legalna definicja obiektu budowlanego zawarta jest w ustawie Prawo budowlane i obejmuje trzy podstawowe kategorie. Pierwszą jest **budynek**, czyli obiekt trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach.
Drugą kategorią jest **budowla**, przez którą rozumie się każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem ani obiektem małej architektury. Do budowli zalicza się m.in. obiekty liniowe (np. drogi, sieci), mosty, wiadukty, lotniska, budowle hydrotechniczne, wolno stojące maszty antenowe czy fundamenty pod maszyny i urządzenia.
Trzecią kategorią jest **obiekt małej architektury**, czyli niewielkie obiekty, a w szczególności obiekty kultu religijnego (kapliczki, krzyże przydrożne), obiekty architektury ogrodowej (posągi, wodotryski) oraz obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (piaskownice, huśtawki, śmietniki).
Należy zaznaczyć, że na gruncie Prawa zamówień publicznych pojęcie obiektu budowlanego jest autonomiczne i może być rozumiane inaczej niż w Prawie budowlanym, zwłaszcza przy szacowaniu wartości zamówienia. Definicja unijna, przywoływana w opiniach Urzędu Zamówień Publicznych, kładzie nacisk na zdolność obiektu do samodzielnego pełnienia funkcji gospodarczej lub technicznej.