Czynność w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, polegająca na zbadaniu i ocenie ofert niepodlegających odrzuceniu w celu wyboru oferty najkorzystniejszej na podstawie kryteriów oceny ofert określonych w dokumentach zamówienia. Proces ten jest uregulowany w Dziale II, Rozdziale 5 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych.
Ocena ofert jest kluczowym etapem postępowania o udzielenie zamówienia, przeprowadzanym przez zamawiającego po otwarciu ofert. Celem jest wyłonienie najkorzystniejszej oferty, czyli takiej, która przedstawia najlepszy stosunek jakości do ceny lub kosztu, albo oferty z najniższą ceną lub kosztem, zgodnie z definicją z art. 239 ust. 2 Prawa zamówień publicznych (Pzp). Proces musi być prowadzony w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców.
Proces oceny składa się z dwóch głównych faz: badania (weryfikacji) oraz punktacji. W ramach badania zamawiający, zgodnie z art. 223 Pzp, może żądać od wykonawców wyjaśnień treści ofert, a także jest zobowiązany do poprawienia omyłek pisarskich, rachunkowych oraz innych niezgodności niepowodujących istotnych zmian w treści oferty. Na tym etapie weryfikuje się również, czy cena oferty nie jest rażąco niska w stosunku do przedmiotu zamówienia, co reguluje art. 224 Pzp. Niedopuszczalne jest prowadzenie negocjacji z wykonawcą dotyczących złożonej oferty.
Po zbadaniu ofert i stwierdzeniu braku podstaw do ich odrzucenia, zamawiający dokonuje ich oceny punktowej. Odbywa się to wyłącznie na podstawie kryteriów oceny ofert, które muszą być opisane w dokumentach zamówienia w sposób jednoznaczny, zrozumiały i niedyskryminacyjny. Zgodnie z art. 240 Pzp, kryteria muszą być związane z przedmiotem zamówienia i nie mogą dawać zamawiającemu nieograniczonej swobody wyboru oferty. Oferta, która uzyskała najwyższą liczbę punktów, zostaje uznana za najkorzystniejszą.