W kontekście zamówień publicznych, umowa o pracę to podstawowa forma zatrudnienia, której zamawiający musi wymagać od wykonawcy lub podwykonawcy przy realizacji określonych czynności w ramach zamówień na usługi lub roboty budowlane. Obowiązek ten wynika z art. 95 ustawy Prawo zamówień publicznych (PZP) i dotyczy czynności, które spełniają cechy stosunku pracy zdefiniowane w art. 22 § 1 Kodeksu pracy.
Umowa o pracę w zamówieniach publicznych stanowi klauzulę społeczną, mającą na celu ochronę praw pracowników i przeciwdziałanie stosowaniu umów cywilnoprawnych w warunkach, w których praca jest świadczona w sposób charakterystyczny dla stosunku pracy. Zgodnie z art. 95 ust. 1 Prawa zamówień publicznych, zamawiający jest zobowiązany określić w dokumentach zamówienia na usługi lub roboty budowlane, które konkretnie czynności muszą być wykonywane przez osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę.
Wymóg ten ma zastosowanie, jeżeli wykonywanie tych czynności polega na świadczeniu pracy określonego rodzaju, na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym, za wynagrodzeniem, co odpowiada definicji stosunku pracy zawartej w art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Zamawiający musi także określić sposób weryfikacji spełniania tego wymogu przez wykonawcę oraz ewentualne sankcje za jego niedotrzymanie. Obowiązek ten dotyczy zarówno personelu wykonawcy, jak i podwykonawców.