Pojęcie „Generalny wykonawca” nie posiada definicji legalnej w ustawie Prawo zamówień publicznych, lecz jest terminem funkcjonalnym, odnoszącym się do wykonawcy, który w umowie o roboty budowlane z zamawiającym przyjmuje na siebie odpowiedzialność za kompleksową realizację inwestycji. Jako główny podmiot, koordynuje on prace podwykonawców, z którymi zawiera odrębne umowy w celu wykonania części zamówienia.
W systemie prawa zamówień publicznych operuje się ustawową definicją „wykonawcy”, określoną w art. 7 pkt 30 Prawa zamówień publicznych. Jest to podmiot (osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna), który oferuje wykonanie robót budowlanych, dostawę produktów lub świadczenie usług, ubiega się o zamówienie, złożył ofertę lub zawarł umowę w sprawie zamówienia publicznego.
Termin „Generalny wykonawca” wywodzi się z praktyki i przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących umowy o roboty budowlane (art. 647 i nast.), gdzie jest on głównym partnerem umownym dla inwestora (w reżimie PZP - zamawiającego). Według definicji Głównego Urzędu Statystycznego, jest to podmiot zobowiązany umową z inwestorem, który za jego zgodą zatrudnia na budowie podwykonawców.
Na gruncie zamówień publicznych, wykonawca pełniący rolę generalnego wykonawcy ponosi wobec zamawiającego pełną odpowiedzialność za wykonanie całości zamówienia, w tym za działania i zaniechania podwykonawców, których zaangażował do realizacji części prac. Relacje z podwykonawcami, w tym obowiązek przedkładania zamawiającemu umów o podwykonawstwo oraz zasady solidarnej odpowiedzialności za zapłatę wynagrodzenia, są szczegółowo regulowane przez przepisy Prawa zamówień publicznych.