Polska Norma (PN) to norma krajowa przyjęta w drodze konsensusu i zatwierdzona przez Polski Komitet Normalizacyjny, przeznaczona do dobrowolnego stosowania. W zamówieniach publicznych stanowi jeden z podstawowych sposobów opisu przedmiotu zamówienia, do którego zamawiający odwołuje się w celu określenia cech technicznych i jakościowych, zgodnie z art. 101 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo zamówień publicznych.
Definicja legalna Polskiej Normy zawarta jest w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji, która stanowi, że jest to norma krajowa, powszechnie dostępna, oznaczona symbolem PN. Polska Norma może być wprowadzeniem normy europejskiej lub międzynarodowej. Stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, jednakże w reżimie zamówień publicznych stanowią one kluczowy system odniesienia przy opisie przedmiotu zamówienia.
Zgodnie z ustawą Prawo zamówień publicznych, przy opisie przedmiotu zamówienia zamawiający w pierwszej kolejności uwzględnia Polskie Normy przenoszące normy europejskie. W przypadku ich braku, uwzględnia się w dalszej kolejności Polskie Normy krajowe, krajowe oceny techniczne lub krajowe specyfikacje techniczne. Celem takiego odniesienia jest zapewnienie, że wymagania dotyczące przedmiotu zamówienia są precyzyjne, zrozumiałe i nie ograniczają konkurencji.